Ocalić od zapomnienia

Ile razem dróg przebytych?
Ile ścieżek przedeptanych?

Ile deszczów, ile śniegów
Wiszących nad latarniami?

Ile listków, ile rozstań,
Ciężkich godzin w miastach wielu?
I znów upór, żeby powstać
I znów iść i dojść do celu.

Ile w trudzie nieustannym
Wspólnych zmartwień, wspólnych dążeń?
Ile chlebów rozkrajanych
Pocałunków, schodów, książek?

Oczy twe jak piękne świece,
A w sercu źródło promienia,
Więc ja chciałbym Twoje serce
Ocalić od zapomnienia.

U Twych ramion płaszcz powisa
Krzykliwy, z leśnego ptactwa,
Długi przez cały korytarz,
Przez podwórze, aż gdzie gwiazda Wenus.

A tyś lot i górność chmur
Blask wody i kamienia.
Chciałbym oczu Twoich chmurność
Ocalić od zapomnienia 💖